Ne bekliyordunuz ki?

Daha maç bitmeden yazıyorum bu satırları ama maçtan sonra da fikrimin değişeceğini sanmıyorum. Hele ki o golden sonra hiç değişeceğini sanmıyorum.

İlk olarak şu soruyla başlamak lazım: Beşiktaş hangi tarihte İstanbul’a bıraktığı bir rövanşı, ilk maçta kaybettiği bir rövanştan alnının akıyla başarılı çıkmıştır? Hiç hatırlamamanız çok normal. Bizde genelde işler tam tersi işler ve her zaman hüsran olur. İçimizdeki o umut bile ağzımıza geri tıkılır. Efsane Ajax’a karşı alınan 2-1’lik yenilgi, Valeranga faciyası, Kiev maçında yüreklerin ağızda maçın son düdüğünü duymak bunların bir kaç tanesi. Kiev maçı derken şu 4-0’dan vermeye çalışıp hakem sayesinde kurtardığımız maç. İstatistikler sıfır diyor ben o kadar da umutsuz değildim. Ama takımda top yapacak tek adam var, onu da kitledin mi patlıyorsun. Diyorum ya en azından golü erken yedikte uykum gelirse rahat sızarım.

Umarım atarız ya ki hiç sanmıyorum ama gene umutlar başka bir bahara kaldı. Her sene aynı muhabbet değil mi? Sıktı artık…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s